Toen ik vanmorgen rond een uur of 10 wakker werd na een nachtje doorgetrokken te hebben voor een diarree-opdracht (sorry, toch even iets over de studie), wankelde ik naar de keuken en drukte ik meteen even m’n computer aan. Na de laatste mail te hebben gelezen werd het tijd om er een nuttige dag van te maken, dus ik zou een was draaien, afwassen, sporten, douchen en misschien zelfs nog stofzuigen. Echter, ergens tussen het afwas-gedeelte en het gedeelte waar ik zou gaan sporten is er iets mis gegaan. Carola kwam op msn…met de verleidelijke vraag of ik (ondanks het walgelijke weer, echt Piet bestel eens wat moois voor morgen) mee wilde naar het Bevrijdingsfestival. An offer you can’t refuse..

In mijn haast om richting Stadspark te komen kon ik Janneke ook meekrijgen en, natuurlijk weer veel te laat, vertrokken we zo snel mogelijk om Milow te zien. We gingen voor de muziek…..maar wat we daar allemaal gezien hebben daar is zelfs Char jaloers op. Genietend van een drankje werden wij omgeven door punkers met hanekammen van een meter en in alle kleuren van de regenboog. Ook waren er Gothics, studenten, opa’s en oma’s, kindertjes van 12 met 50 bekertjes (50 bekertjes inleveren = in gratis muntje), maar het meest vreemde persoon stond op het podium.

Na Milow was het namelijk tijd voor Liam Finn. Een singer/songwriter die zowel gitaar speelt/drumt/zingt en dan blijkbaar ook z’n liedjes zelf schrijft. Nu was dat wel grappig, maar onze Liam had een assistente mee. Deze mevrouw stond daar in een zwart gewaad op een ritme te trommelen die alleen zij kon volgen. Maar goed, dat kan, alleen ze gilde…. En niet zomaar, maar als een dier dat geslacht werd. Net wanneer je dan onder het genot van een drankje aan het praten was, werd het gesprek onderbroken door het gekrijs. Gelukkig waren er ook mensen die het wel mooi vonden.

Al met al was het een geweldige dag. Mooi ook was dat er zoveel verschillende mensen bij elkaar waren om samen de vrijheid te vieren en laten we blij zijn dat de assistente van Liam gilde als een vorm van ‘kunst’ en niet om een andere reden. En erger je niet als je in je oog geprikt wordt door een meterlange punt van een hanekam, maar lach er om en wees blij dat het kan.

Een paar weken terug besloten Evelien en ik om ons op te geven voor het Teddybear Hospital en na een bevestigende mail mochten we meedoen! Na een introductie avond te hebben gehad over communicatie met kinderen door….seriously….een cliniclown, gingen Evelien en ik, in witte jas, gewapend met een geleende stethoscoop en bloeddrukmeter richting UMCG waar 700 kleuters en hun ‘zieke’ knuffels zouden verschijnen voor een consult bij de teddyberendokters. Hartstikke leuk.

Ik was één van de ‘dokters’ die de kindjes moesten begeleiden, dus voor het eerste rondje had ik de twee schattigste meisjes die ik kon vinden uitgekozen en met een speculaasje en glaasje limonade in de hand moesten we eerst een kwartiertje wachten in de geimproviseerde wachtkamer. Binnen de kortste keren had ik van 5 andere kindjes tekeningen gekregen en er was zelfs een kleutertje die mij na ging tekenen.

Het meest gelachen heb ik die dag om Eveline van der Stadt (niet te verwarren met Evelien Prins natuurlijk, met wie ik in eerste instantie had besloten hieraan mee te doen). Eveline zat op de grond tussen alle kleuters en had zelfs de grootste lol om een ballon die een geluid produceerde dat nog het meest leek op een scheet nadat iemand iets ‘over de datum’ heeft gegeten. Het grootste kind kon je dus weer zo herkennen.

Verder is de zomer aangebroken in Groningen. Heerlijk weer was het, dus de afgedankte bank die Esdert even in de hal had geparkeerd was niet meer veilig en zo werd er een waar ‘loungebalkon’ geproduceert. Heerlijk. Vooral om op die manier te blokken voor het tentamen van 1.4 wat weer akelig dichtbij kwam.

Maar goed ook het tentamen is weer achter de rug (gehaald hoop ik) en een dag later begon mijn zorgstage in het Gemini ziekenhuis te Den Helder. In het begin was het nog een beetje onwennig, ik in een verpleegstersuniform. Maar de mensen waren hartstikke aardig en iedere dag was het zo 4 uur s’middags, tijd om naar huis te gaan.

Ik heb echt ontzettend veel geleerd op de afdeling orthopaedie/chirurgie en dan vooral op het gebied van communicatie met de patiënten. Ook weet ik nu een beetje hoe het er aan toe gaat op een afdeling. Na de eerste wasbeurt bij een patiënt was dat ook niet meer raar en nadat ik 2 patiënten op de po had geholpen, was ik ‘Queen of the po’. Ik heb ook nog een drain verwijdert. Wat ik heel indrukwekkend vond was dat er wel heel zieke mensen ook op de afdeling lagen. Zo was er een patiënte waarvan ik dacht dat zij heel oud was en ze naar een verpleegtehuis zou gaan. Toen ik haar een keer aan het wassen was vertelde ze mij dat ze 3 weken eerder nog een sportwedstrijd had gewonnen. Zo snel kan dat dus gaan, ze kon nu niet eens meer haar armen optillen omdat ze daar te zwak voor was.

Het was een stage om nooit meer te vergeten en ik zal zeker een aantal dingen meenemen voor als ik later arts ben (Wijze lessen van patiënten en verpleging: ‘Vergeet nooit als arts om ook de afdeling te trakteren als je jarig bent!’ en ‘Stel je altijd netjes voor als arts!’). Jaja, ik zal het onthouden.

Ik heb de stageweken als heerlijk ervaren. Ik wil het nog net geen vakantie noemen maar het was echt genieten. Het werk vond ik leuk om te doen en ik was in Den Helder op de verjaardag van m’n moeder. En, natuurlijk, ik kon elke middag en avond naar Gideon toe.

Nu ben ik weer in Groningen en het studeren is weer begonnen. Dagenlang ben ik bezig met verslagen over stages, professioneel gedrag, psychologie en andere verplichtingen. Toch heb ik dat stiekem ook wel weer gemist.

xXx Ryanne.

Owja, ik weet nog iets. De hel met de Fiat Cinqueciento van Simoon. We zouden vrijdagmiddag om 4 uur vertrekken. Ik zou Simoon dan ophalen bij haar huis met het autootje, waarna we naar Den Helder zouden scheuren. Maar toen ik het sleutel in het contact draaide gebeurde er helemaal niets, Anwb moest gebeld, nieuwe accu erin, oliepijl was diep dramatisch en al met al waren we om 7 uur weg. Maar dat was nog niet alles, net toen de ANWB meneer (you gotta move) weg reed. Poepte er een duif op m’n hoofd! Mijn dag was compleet…..

Verder weet ik even niet grappigs meer, owja de piemelmeter die m’n huisgenootje pas na een half jaar vond in de wc. Wie verzint zoiets????

X Ryanne.

 Je zit rond 11 uur in de collegezaal en je krijgt een gigantische ‘chocolate-addict aanval’. Nou komt dit bij mij nog niet zo veel voor, al zeg ik het zelf, maar het kan vervelend zijn natuurlijk.

Dan echt een studentenprobleem, alle vleesjes gaan per 2! Toetjes ook! Heel irri, dingen weggooien is zonde, dus als iets beperkt houdbaar is, eet je gewoon wat extra’s.

En natuurlijk de heerlijke borrels. Die ook niet echt een positief effect hebben op je gewicht.

 Al met al, het werd tijd voor wat sport in m’n leven. Dus de Aclo-sportlijst werd tevoorschijn getoverd om een geschikte sport te vinden (Aclo, voor de leken, is de Groninger sportvereniging). Toen besloten Kimberly en ik te gaan BOMmen, Bewegen Op Muziek, aangezien dit de populairste sport onder Groningse studenten is. Kan niet stuk, denk ik dan. Nou dat dacht ik, hier kom ik later op terug.

Woensdag was het zover, van 6 tot 7 BOMmen op het Zernike-complex, even voor alle duidelijkheid, dat ligt helemaal in het noorden van Groningen-stad. En ik woon natuurlijk helemaal in het zuiden. Laten we het er op houden dat er geen eind aan het fietspad kwam en dat ik een goede warming-up heb gehad. Lisanne wilde ook mee dus met z’n 3en stapten we dapper de zaal in. Daar stonden nog zo’n 100 andere sportieve mensen, van jong tot oud (docent en student). En toen gingen we beginnen….

Warming up? Nee natuurlijk niet, maarja ik had natuurlijk mijn geweldige fietstocht gehad, we gingen meteen aan het springen, hupsen, draaien met die heupen en zwaaien met de armen op een lekkere beat van de muziek. Mensen die mij al langer kennen, weten wat voor paarsmakend effect zulke activiteiten op mijn gezichtskleur hebben….

Toen ging de lerares haar handdoekje erbij pakken. Ik, dom, dacht, oo heerlijk even rust. Maar nee, toen moesten we opdrukken, als een hondje plasbewegingen maken, de kaars etc. Zeg maar: Alles waardoor je de dag erna niet meer menselijk kunt bewegen. Maar wat hebben we gelachen. Als er weer een arm van Lisanne tegen m’n hoofd aankwam, of als Kimberly als een dode kikker op d’r rug rolde en natuurlijk mijn paarse hoofd.

Achteraf fiesten we voldaan naar huis, op naar de douche en hebben Kimberly en ik besloten om ook op maandag te sporten, maar dan Body Fit, vast ook iets verschrikkelijks. Maar dat is wel bij mij om de hoek….

Zo en nu eerst in bad, want de spierpijn is inmiddels ingeslagen als een BOM….

 xXx Ryanne.

 Om 4 uur was het verzamelen, daarna zouden we even naar de Appie lopen voor pizza’s, snel klaarmaken en om kwart voor 6 moesten we er zijn. Kan nooit goed gaan……..en dat ging het ook niet, met het gevolg dat ik met een verbrande tong en de pizzaresten nog in m’n mond op de fiets moest springen, een sprint moest trekken met z’n allen richting Wiebenga complex (wat we niet konden vinden)……..en toch, ondanks de ontzettende kramp in de billen door het achterlijk harde fietsen, waren we gewoon op tijd!

Dus nu moesten de broeken uit, en voelen maar bij elkaar (oke klinkt heel raar), maar we moesten de botten en banden van de knie en enkel opzoeken dmv voelen. Van te voren had ik niet kunnen bedenken dat het leuk kon zijn, maar ik heb echt verschrikkelijk gelachen met Carola en Lisanne. Alle banden moesten getekend worden op de benen dus dat leverde hele rare figuren op.

Als laatst moest de meniscus opgezocht worden en ik kan je vertellen, hij is niet alleen irri te vinden voor de eerste keer, maar als ie dan gevonden is, is dat niet echt een pretje om te ervaren. Ik heb die avond nog nooit zulke stijve knieën gehad!

Al met al, deze week was super druk, maar ik kijk nu alweer uit naar het volgende anatomie in vivo avondje!

XxX Ryanne

Maar goed, na het kamp aan de slag natuurlijk. Patiëntencollege’s en themacollege’s blijken toch erg interessant te zijn. Ik vind het geweldig dat je bij geneeskunde niet elke minuut van je opleiding zit te luisteren in college’s, maar dat je vanaf college 1 al betrokken wordt bij het oplossen van problemen en dus meteen al bezig bent. Never a dull moment, haha.

Vandaag prik gehaald voor Hepatitus B en vanavond de week afsluiten in afsluitend college. En morgen………weer nieuw patiëntcollege, ben benieuwd!

Dames en heren, ik ben weer richting UMCG! Ajus!

 XxX Ryanne

De intro-dag was ook leuk, ingedeeld bij de ‘gabbertjes’, tsjah raar maar waar. Met het gevolg dat ik nu met een badmuts en gouden ketting op de jaarfoto sta! Maar wel hele leuke begeleiders, dus dan doe ik natuurlijk graag m’n best om ook een gabbertje te worden….juist.

We zijn ook de collegezaal voor het eerst ingeweest. Apart, want de ingang is gewoon midden in het ziekenhuis. En toen we stonden te wachten als echte 1e jaars, gedesoriënteerd en nieuwsgierig, reden er gewoon hele zieke mensen langs onze groep. Dat was wel even raar, na 6 jaar vwo waar je niet echt weet waar je nou voor leert, hier word je er gewoon mee geconfronteerd. Ik wist dat wel van tevoren, maar goed, als je het dan ook ziet….

Verder heb ik wel de kermis gemist door al m’n bezigheden, maar volgend jaar heb ik t niet druk en dan kom ik zeker 4 dagen!

 x

 Maar goed, de kamer….Na vele teleurstellingen van weer niet uitgenodigd worden om überhaubt maar een kamer te komen bekijken ging ik het via de makelaar proberen. En dus moest ik na een paar dagen naar een soort tour langs 4 kamers, een soort Tour de Grunn.

Toen ik aankwam bij het eerste huis en ik zag al die mensen staan (denk dat het er wel 20 waren) die met mij voor het huis gingen, dacht ik: Ik word het nooit! Tenzij er om gevochten moet worden, maar ik ben niet zo….haha.

Dus het eerste huis in, geweldig, leuke buurt, leuk huis balkonnetje op het zuiden, ik wilde er helemaal voor gaan, maar durfde nergens op te hopen. Het tweede huis was niets voor mij, het kon zo in ´Hoe schoon is jouw huis´, zo´n jongenshonk. Het derde en vierde huis waren ook leuk.

 En dan, het moment van de waarheid…..´I believe in miracles´….ik kreeg gewoon de leukste kamer, de eerste! Dus nu kan ik aan het inrichten slaan, en gaan genieten van de Kei-week zonder me druk te hoeven maken over m´n kamer!

 Voor iedereen die nog ´zoekende´ is…………heel veel succes!

 xXx Ryanne

En dan ga je dat natuurlijk meteen vieren met een borrel. Wat wel echt heel vervelend is dat er ook vriendinnen van mij zijn uitgeloot. Maar volgend jaar worden ze zeker ingeloot! Dat moet gewoon.

Goed, ik ga nog even uitvogelen hoe dit allemaal werkt!

 xXx Ryanne